Cedr himalajski

Cedrus deodara

Jest to gatunek zimozielonych drzew z rodziny sosnowatych (Pinaceae) pochodzący z zachodnich Himalajów, gdzie dorasta nawet do 50 m wysokości. W polskim klimacie osiąga około 15-20 m wysokości i 3 m rozpiętości (po ok. 20 latach). Do Europy sprowadzono go w 1831 r.

Cedr himalajski to bardzo efektowne drzewo o stożkowym pokroju i lekko zwisających pędach.  Igły bardzo miękkie, niebieskozielone o długości ok. 3-5 cm. Pędy są zróżnicowane – na krótkopędach igły rosną zebrane w pęczki po 25-30 sztuk, a na długopędach pojedynczo i skrętolegle. Drzewo to posiada duże, sterczące, pękate szyszki, które po kilku latach rozpadają się na drzewach.

Drewno cedru wykorzystywane jest jako materiał budowlany, jest również bardzo aromatyczne i wykorzystuje się go jako kadzidło. Natomiast olejek ma właściwości antygrzybiczne oraz bywa stosowany do odstraszania owadów.

Pielęgnacja i uprawa

• Wymaga gleb gliniasto–piaszczystych i przepuszczalnych, umiarkowanie wilgotnych.
• Preferuje podłoża od lekko kwaśnych do obojętnych.
• Roślina nie jest w pełni odporna na mróz – wymaga stanowisk osłoniętych, słonecznych i ciepłych oraz okrywania na zimę w pierwszych latach wzrostu.

Zastosowanie i cechy rośliny

• Polecany jest do sadzenia jako soliter w eksponowanych miejscach.
• Dobrze komponuje się z iglakami o barwie intensywnie zielonej.
• Zaleca się jej sadzenie w miejscach zacisznych, okrytych od wiatru, w towarzystwie większych drzew iglastych, np. świerków.