Czwórczak orzechowy (torreja orzechowa)

Torreya nucifera

Gatunek drzew z rodziny cisowatych pochodzący z Japonii. Rośnie na wyspach Honsiu, Sikoku i Kiusiu. Rośnie w dolnym piętrze lasów górskich wraz z takimi gatunkami, jak cis japoński (Taxus cuspidata), głowocis japoński (Cephalotaxus drupacea). Został sprowadzony do Anglii w 1764, lecz uprawa nie została zwieńczona sukcesem. Ponowną, udaną próbę sprowadzenia gatunku do Europy zrealizował niemiecki biolog Siebold w 1840. Czwórczak orzechowy obecnie rośnie w ogrodach botanicznych zachodniej, środkowej i południowej Europy. W ojczyźnie osiąga 10-25 m wysokości, w Europie 8-15 m. Ma czerwonobrązową, łatwo złuszczającą się korę. Korona jest rozłożysta. Zimozielone igły mają 17-35 mm długości i 2-3 mm szerokości. Są ciemnozielone, błyszczące od góry, a od spodu mają dwa brązowe paski. Są nieco wygięte, z ostro zakończonym wierzchołkiem i ułożone na pędzie w dwóch rzędach. Roślina dwupienna. Kwiaty męskie pojawiają się od spodu gałązek i mają 7-13 mm długości. Kwiaty żeńskie osadzone są parami na krótkiej szypułce. Wykształca jadalne nasiona, okryte mięsistą osnówką. Są podłużne, elipsoidalne, długości 2-3,5 cm zielonkawe z czarnobrązowym odcieniem. O lekko żywicznym smaku, które w Japonii są poszukiwanym przysmakiem. Wytwarza się z nich także olej.

Pielęgnacja i uprawa

• Wymaga klimatu wilgotnego i wilgotnej, żyznej gleby.
• Wymaga stanowisk ciepłych, osłoniętych, słonecznych do półcienistych.
• Znosi zacienienie, nie lubi natomiast stanowisk silnie nasłonecznionych.
• Nie w pełni wytrzymały na silne mrozy.
• Na zimę należy okryć nasadę rośliny.

Zastosowanie i cechy rośliny

• Roślina rzadko spotykana w ogrodach polskich.
• Zaleca się jej sadzenie w miejscach zacisznych, okrytych od wiatru, w towarzystwie większych drzew iglastych, np. świerków.
• Polecana do parków i dużych ogrodów jako okaz kolekcjonerski.