Dzwonek Poszarskiego

Campanula poscharskyana

Gatunek rośliny z rodziny dzwonkowatych (Campanulaceae). W stanie naturalnym występuje w rejonie wybrzeża Adriatyku (Dalmacja). W Polsce jest często uprawiany, jako roślina ozdobna. W Polsce w warunkach naturalnych spotkamy inne odmiany dzwonków (Campanula) w wielu miejscach: wzdłuż dróg, na skrajach lasów, polanach leśnych, łąkach, zboczach górskich. Dzwonek Poszarskiego to niewysoka bylina, dorasta do około 20-25 cm wysokości. Tworzy długie (nawet do 70 cm), pokładające się pędy. W odróżnieniu od większości dzwonków, nie wytwarza podziemnych kłączy. Mimo to potrafi silnie się rozrastać i zadarniać duże powierzchnie. Wyróżnia się dwa rodzaje liści. Większe sercowatego kształtu liście odziomkowe (rosnące bezpośrednio z ziemi) oraz drobniejsze listki rosnące na pędach. Kwiaty dzwonka Poszarskiego pojawiają się w czerwcu, a podziwiać je można bardzo długo, nawet do późnej jesieni. Kwiaty w formie gwiazdkowatych dzwonków rozmieszczone są obficie na końcach pędów w formie gęstych gron. Mogą mieć różne odcienie fioletu: od jasnego, niemalże niebieskiego, po lawendowy. Dzwonki wydzielają nektar bardzo obficie, więc uznawane są za rośliny miododajne.

Pielęgnacja i uprawa

• Dzwonki najlepiej rosną w żyznej, próchnicznej, lekko gliniastej glebie zasobnej w wapń.
• Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub półcienistych.
• Dobrze rośnie na glebach dostatecznie wilgotnych, ale przepuszczalnych o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego.
• Jest mrozoodporny (strefa mrozoodporności – 4).

Zastosowanie i cechy rośliny

• Najlepiej sprawdza się w ogródkach skalnych, na murkach ogrodowych i skarpach, gdzie może tworzyć okazałe kwietne nawisy.
• Szczególnie malowniczo wygląda wśród jasnych kamieni i skałek czy we wnękach skał czy murków.
• Dzwonek Poszarskiego może być także uprawiany w pojemnikach – dla ozdoby tarasów
• Z powodzeniem może być stosowany jako roślina okrywowa, na 1 m2 stosujemy ok. 9 roślin.